Welkom, Andrew Sachs.
Nu, kun je ons ten eerste wat vertellen
over hoe je werd gekozen om de rol van Manuel te spelen?
En wat je eerste indrukken waren van de rol?
Ik had samengewerkt met John Cleese
aan het begin van de jaren 70, aan een paar trainingsfilms,
voor zijn bedrijf, Video Arts.
Dus we hadden elkaar leren kennen. Hij kende mijn werk,
en wij konden goed met elkaar overweg,
werkten goed samen,
hadden dezelfde soort timing,
en geen problemen op technisch gebied.
En toen we een van die films aan het maken waren,
noemde hij een--
proefopname die hij had geschreven voor de BBC
en zou ik de Spaanse kelner willen spelen?
En mijn eerste indruk was
"Heel mooi", want ik was nog nooit
een vaste medewerker van een sitcomserie geweest.
Ik dacht, "Dat is leuk".
Ik had gastdingen gedaan in "Rising Damp",
en in... of zoiets.
Eerste vaste rol, dus ik dacht, "Wat? Wat geweldig".
Toen dacht ik, "Nou, ik zal hem dit vragen".
"Ik vind het idee geweldig, bedankt, John, maar...
kunnen we er een Duitse kelner van maken?
Want ik weet niet zeker of ik een Spaans accent kan doen".
en ik kom uit Duitsland, Duits is mijn moedertaal.
Dus ik dacht dat dat gemakkelijk zou zijn.
En hij dacht hier even over na--
Die goeierd--
En hij moet gedacht hebben, "Die vent is gek".
En hij dacht, "Nee, ik denk het niet,
het is goed-- leuk, maar ik denk het niet".
En eh... het zou natuurlijk nooit
gewerkt hebben als Duitser. Zie je het voor je?
De gasten precies commanderen om te doen wat ze gezegd zijn--
Niet helemaal.
Dus ik pakte het aan, en oefende het accent
op weg naar de studio als het ware.
En we gingen ermee door.
En zo werd hij geboren.
En zo werd hij geboren, ja.
Wat waren je eerste indrukken over de rol,
toen je ervoor begon te lezen?
A) Heel leuk om te-- Wat een goed script.
Ziet er goed uit,
maar de rol is zo klein.
Het was maar een kleine rol.
Maar goed, dacht ik, "Dat is een leuke karakterrol
die ik heel gemakkelijk aankan".
"Goede rolverdeling" dacht ik, en het is het soort rol
dat ik voordien al 20 jaar speelde.
Dus ik had mijn ambacht een beetje geleerd.
Dat is wat ik dacht.
Maakte je je helemaal geen zorgen over het geweld?
Nee.
Nee, ik had veel lichamelijk werk gedaan.
Ik was heel lang bij Brian Rix,
in het Whitehall Theatre. En we hadden veel kluchten gedaan,
en omvallen, en in het rond springen, en geslagen worden, en terugslaan,
en van gebouwen vallen en dergelijke.
Dus dat was niets.
En ik wist niet dat hij me in mijn oog ging prikken, toch?
Toen nog niet.
Wat waren de significante verschillen tussen
jouw voorstelling van Manuels karakter
en die van John en Connie? Bijvoorbeeld,
had jij veel inbreng bij de ontwikkeling van Manuel?
Ik denk niet-- Nee, ik accepteerde gewoon
wat er in het script stond.
En mijn werk, zo zie ik het, als acteur,
is om te proberen de bedoeling van de schrijver waar te maken.
Dus ik had geen kritiek op hoe de rol geschreven was
of zoiets.
Het zag er gewoon goed uit. En ik dacht, "Ja, hoe pas ik hierin?
Hoe speel ik mijn rol
binnen dat recept?"
Dus dat was geen probleem.
Wie kwam er met die snor?
Oh! Dat was ik. Ik zal je zeggen waarom.
Ik dacht--
Ik was nooit regelmatig op TV geweest
en ik dacht, "Als dat wel zo wordt, ik weet hoe het is
als mensen je op straat gaan herkennen,
en je krijgt dan een image,
en dat is hoe je eruit ziet".
Ik had altijd dingen met vermommingen gedaan,
want ik vond het nooit leuk om mezelf te laten zien, destijds,
en ik dacht dat het idee een snor zou zijn.
Ik vraag de producent of ik een snor kan krijgen.
En ik dacht, "Dat vindt hij nooit goed", want John droeg al een snor,
"Ze willen vast geen twee snorren in dezelfde show".
Dus ik vroeg het, en hij zei,
hij zei-- John Howard-Davies-- hij zei, "Ja, dat is goed".
Dus ik dacht, "Oké, prima. Hij heeft het gezegd, oké".
En zo is dat gekomen.
En het werkte echt als vermomming,
- voor de algemene kijkers? - Oh, zeker.
En het witte jasje. Ik werd hoogst zelden herkend,
zelfs toen het op zijn allerpopulairste was.
Ik weet nog dat ik een keer in de metro zat,
en er zaten twee meisjes tegenover me,
een beschreef de aflevering van de avond ervoor aan de ander.
En ze keken recht in mijn gezicht, en hadden geen flauw idee wie ik was.
Dus dat was heel mooi.
Was het ook intimiderend
om samen met John en Connie te spelen?
Niet omdat ze medesterren waren,
maar omdat zij de serie hadden gemaakt?
Intimiderend nee-- ik had ontzag voor ze, en hun goede schrijven.
Want dit was goed schrijfwerk.
Deed je veel onderzoek voor de rol van Manuel?
Was hij gebaseerd op iemand die je kende?
Ik heb geen driejarige cursus in catering gevolgd,
als je dat bedoelt?
Het onderzoek dat ik ervoor deed was niet meer dan
acteurs aan een van hun rollen geven.
Ik denk dat je kunt zeggen dat het 20 jaar onderzoek was--
door in het vak te werken,
door een--
een aanleg voor komedie te hebben.
Ik lijk dat meer te doen dan het serieuze werk,
hoewel niet uitsluitend.
Dus ik heb een soort afstandelijke kijk op het leven.
Ik bekijk mensen meestal,
in plaats van dat
ik ze ben,
en ik zie de komische mogelijkheden
in de absurditeit van de mensheid.
Dat was een goede voorbereiding op het spelen van de rol.
Wat was het geheim van de relatie
tussen John en Manuel,
of Fawlty en Manuel?
Wat was de geheime reactie
die jullie zo'n geweldig komisch duo maakte?
Nou, als je en grote man en een kleine man neemt,
en de grote man slaat de kleine man,
dan krijgt de kleine man de sympathie,
dus ik dacht, "Dat is goed".
Het andere is, dat hoewel mensen vaak zeggen--
vaak Manuel zien als een zielenpoot,
"Och, arme schat", en "Oh jee",
hij in feite een heel succesvol man is.
Hij is een gelukkig, succesvol man.
Want A) hij heeft nu een familie in Engeland. Houdt van Engeland.
Een surrogaatfamilie, want hij is gewend aan zijn moeder,
zijn vader, zijn vijf broers en zes zussen in Barcelona,
dus hij is heel erg een familiemens.
Hij houdt van en hij erkent
dat wat voor geweld hem ook
ten deel valt door iemand anders,
dat bedoelt hij wordt gezien,
wat in een groot gezin in Barcelona,
de enige manier waarop je gezien wordt is als je iets stouts doet
en een oorvijg krijgt van je moeder, zie je?
Dat betekent, "Ah, ze geeft om me".
En op dezelfde manier denk ik dat hij een kind is.
Met zijn ouders--
Met zijn familie om hem heen.
Intens trouw, zou ik denken;
gewoon te gul;
zou een geweldige man en vader zijn.
Als hij al mindere kanten heeft,
dan is het misschien een gebrek aan intelligentie.
Maar er zijn erger dingen dan niet intelligent zijn, in het leven.
Dus, hij is een heel succesvol man.
En het is die combinatie van...
vreugde in het leven die hij heeft,
met tegelijk een beetje onderdrukt zijn.
Blijkbaar is het een goede combinatie.
Ja, hij is vol van een soort vreugde,
en Basil is vol met "Aarghh!" als ik het zo kan stellen.
En het is dat conflict dat soms--
Ik bedoel, hij doet me een beetje denken aan een labrador,
Manuel, soms, door de manier waarop
hij terugkomt ondanks dat hij mishandeld is.
Ja, een tamme hond. Dat is geen slechte vergelijking.
En je noemde conflict.
Dat is het hart van alle drama,
of het nu komedie of tragedie is, nietwaar?
En daarvan zit er genoeg in de serie.
Ja. Heb je ook feedback gekregen
over je interpretatie van de rol van echte kelners in het land?
Ja dat kreeg ik, behoorlijk veel.
Maar ik begreep het niet, want hun Engels was zo slecht, denk ik.
Nee, niet echt!
Nee.
Hoe heeft de rol van Manuel
en de serie, 'Fawlty Towers',
je acteercarriére daarna beïnvloed,
of het nu ging om komische rollen,
of om het serieuzere werk
dat je erna hebt gedaan?
Ja, dat is een interessante vraag.
Daar heb ik vaak mijn hoofd over gebroken. Ik weet het niet,
want tenzij ik een tweede leven kan leven
zonder daarin 'Fawlty Towers' mee te maken,
heb ik niets om het mee te vergelijken.
Ik denk dat het heel wat deuren opende.
Maar, durf ik te zeggen, het sloot er ook een paar.
En er waren, kort daarna--
Na 'Fawlty Towers', waren er heel veel aanbiedingen
voor heel originele dingen--
zoals "Zou je een Italiaanse hotelmanager willen spelen?"
Ik dacht, "Dat is een stap vooruit
vergeleken met een Spaanse hotelkelner".
Dus er waren pogingen om...
me in wezen als Manuel te krijgen,
maar niet-- "Oh, dat is Manuel niet.
We willen dat je een snor draagt en een wit jasje,
maar het is Manuel niet. Nee, nee, nee, niets te maken--"
Nou, dus wel, snap je?
Dus ik probeerde me los te vechten van Spaanse rollen.
Dat doe ik nog steeds, hoewel-- Ja, nog steeds.
Want andere mensen kunnen die doen zonder...
verwijzingen naar Manuel op de achtergrond.
Maar over het algemeen heeft het me veel goed gedaan.
Hoewel het me nooit gelukt is
mijn slaatje te slaan uit het succes ervan.
Want ik speelde
de hoofdrollen
in drie andere komedies daarna,
een geen van allen heeft een tweede serie gemaakt.
Niet omdat ik erin speelde--
Of misschien wel omdat ik erin speelde, dat weet ik niet--
maar omdat ze lang niet zo goed geschreven waren.
En iets goeds als 'Fawlty Towers' evenaren? Heel moeilijk.
Heeft het je privé-leven beïnvloed, op wat voor manier ook?
Invloed gehad? Nou, heel prettig eigenlijk.
Heel blij dat ik dat succes heb gehad.
En eh...
Ik erger me nooit aan mensen die er met me over praten--
Het wordt een beetje saai als je steeds dezelfde vraag hoort--
"Hoe was het om met John Cleese te werken?"
"Hoe is hij in het echt?"
En je geeft antwoord op zo'n vraag alsof
het de eerste keer dat je hem hoort.
Dus er sluipt een beetje van de acteur in je.
Maar het is allemaal goed bedoeld,
dus dat is een kleine prijs om ervoor te betalen.
Ja, ik bedoel, het is--
Zoals u zei, het heeft veel deuren geopend,
en misschien een paar gesloten,
maar van de deuren die geopend zijn,
die voor jou open gingen, over welke ben je het gelukkigste?
En over welke het minst gelukkig?
Over welke was ik het gelukkigste?
Nou, er kwamen dingen uit voort misschien, want ik...
ik werkte bij de BBC in de televisiewereld,
en ik zat in de serie,
dus producers en dergelijke waren meer in me geïnteresseerd
dan als ik niet in de show had gezeten.
Jouw personage was het doelwit
van veel lichamelijk geweld door Basil.
Vond je het erg om jezelf al dat
lichamelijke gevaar te laten lopen voor een tv-serie?
Het is niet echt gevaarlijk.
Als je iets goed repeteert,
en dat deden we, en hij is een meester in timing,
en ik kan er goed op reageren--
ik ben vrij lenig.
Dus het ziet er gewelddadig uit,
maar dat is het niet...
over het algemeen.
Nee, dat is het echt niet.
Maar heb je wel eens ongelukken op de set gehad?
Als resultaat van slechte timing?
Ja, dat waren er een paar.
In de scéne waar er brand is in de keuken--
wat geweldig gedaan werd,
met allemaal brandweermannen met slangen brandwerend schuim,
overdekt in asb--
brandwerende gel en zo.
Maar de scéne meteen erna,
die we apart hebben opgenomen,
was waar ik uit de keuken kwam
met rook uit mijn jasje, en aan zijn voeten instortte,
en zei, "Ah, alstublieft! Help, help, brand".
Dat was gedaan
met de reactie van twee chemicaliën.
Dat ging fout.
In plaats van alleen roken-- Wat het ook deed--
Doordrenkte het ook het jasje,
tijdens de generale repetitie 's middags, weet ik nog.
het werd heter en heter.
Ik moest ermee stoppen.
Waarom? Wat-- "Want er is iets mis." Ik deed het jasje uit,
en mijn huid had een soort pruimenkleur.
Maar, niet veel pijn.
Ik liet het behandelen en deed 's avonds de show.
Dat werd een beetje pijnlijk.
Dus als je de show ooit nog eens ziet,
laat dan een klein--
traantje van verdriet voor me, daar.
Dit is waar het echt pijn deed,
want tegelijkertijd deed ik--
speelde ik de hoofdrol in "No Sex, Please, We're British"
in het Strand Theatre in Londen, elke avond,
in 1975.
We namen op op een zondag.
En dat was een heel lichamelijke show.
En de drie weken erna
moest ik mijn armen en zo elke dag laten verbinden.
Maar om dan, als onderdeel van de actie in de show
encyclopedieën naar me toe gegooid te krijgen,
zo, als grapje,
hierin, aarghh! Ik heb nog nooit zoveel pijn gehad.
Dat is niet leuk.
Maar weet je, je overleeft het. Het komt goed.
En wat het geweld betreft--
dat John me zogenaamd aan zou hebben gedaan,
dat deed hij nooit,
-- moest ik van hem zeggen.
Hoe leuk was het,
met de spelers aan 'Fawlty Towers' werken?
We hadden veel lol.
Achteraf romantiseer je dingen,
maar ik herinner me dat ik er erg van genoot,
en zoveel plezier had,
met John als buitengewoon hoofd van het team,
en John Howard-Davies en Bob Spiers, later.
Bijdragen werden aangemoedigd van iedereen, iedereen,
zelfs het kleinste bijrolletje.
En voor de mensen die er slechts een week bijkwamen,
werd gezorgd dat ze zich welkom voelden.
Ik weet hoe het is om er als nieuweling bij te komen,
in een bestaande serie,
dan heb je het gevoel, "Ik ga maar liever naar huis nu".
Maar nee, John met name hield iedereen erbij.
Je bent er maar een week, twee regels, maakt niet uit.
Je hoort bij het team.
Dat scheelde enorm voor iedereen.
Het deed wonderen voor de sfeer.
Mijn herinneringen eraan
zijn echt geweldig.
Goede ingrediënten voor een goed recept,
en er wordt een goed...
gerecht opgediend.
Over gaststerren gesproken,
wie waren je favorieten onder de mensen die erbij kwamen?
Nogal wat.
Joan Sanderson komt in me op, Mevrouw Richards, de dove dame.
Qué?
Wat?
Qué?
- Kee? - Sí.
Zie?
Keessie?
Keessie? Wat probeert u daarmee te zeggen?
Nee, nee, nee, nee. Qué: wat.
Kee-Wat?
Sí. Qué, wat.
Keessie Watt? Ja!
Wie is Keessie Watt?
Qué?
Is dat de manager, Meneer Watt?
- Manaher! - Is dat hem?
Ah, Meneer Fawlty!
- Wat? - Fawlty!
Waar heb je het toch over, gek klein mannetje?
Geweldige actrice, geweldig.
Ontzagwekkend, maar geweldig. Dus ik kende haar.
Geoffrey Palmer.
Een van mijn fav-- Mijn allerfavorietste scéne denk ik,
is wanneer...
hij het lijk heeft gevonden, boven,
en hij heeft dat afgehandeld,
en hij is naar beneden gekomen om te ontbijten, en het te laat is.
Laat dat hier.
- Nee, nee, ik neem het. - Laat het hier.
Nee, nee. Is nog niet tijd, alstublieft.
Nee, nee, nee, alstublieft.
- Ik zit hier. - Is nog niet lunch tot twaalf--
- Ik zit nog aan het ontbijt. - Is klaar, alles op, ontbijt kaput.
Ik krijg worstjes.
Mag niet.
En mijn favoriete zin in de hele serie is
wanneer hij, met dat ernstige gezicht van hem,
die deemoedige blik van hem, zegt,
Hoor eens, ik ben dokter. Ik ben dokter, en ik wil mijn worstjes.
Ik zeg u, is klaar.
Dag, alstublieft. Dag, dag.
Hoor eens--
Is klaar.
Geef ze aan mij.
Kom op, kom op.
Nee, is niet mogelijk.
Is alles in orde?
Dat is een van mijn favoriete stukjes.
Oh! Ik zal je er nog een vertellen.
Mevrouw Richards-- en we hadden dit bijna geschrapt
tijdens de repetitie, herinner ik me!
Dat was mijn enige contributie, voor zover ik weet,
en ik zal je zeggen wat het was.
John schreeuwt in een gehoorapparaat
en zij doet zo en stoot haar hoofd, ziet u?
En hij gaat naar de grond en hij zegt,
"Is dit een stuk van uw hersenen?"
En we deden dit tijdens de repetitie,
en plotseling was die zin er niet.
En ik zei achteraf tegen hem,
"Waarom heb je dat nou geschrapt?"
En hij zei: "We besloten dat het niet zo goed was".
Ik zei: "Dat kun je niet doen! Het is briljant. Doe het, stop het terug in".
Dus die ene keer luisterde hij echt naar een suggestie van mij.
Wat?
Basil.
Niet doen.
Wacht, wacht, wacht. Hij staat niet hoog genoeg.
Basil!
Ik zei--
Mijn hoofd, mijn hoofd.
Is het eraf gevallen?
Hebt u uw hoofd gestoten?
Ja! Ja!
Oh jee, laat mij even kijken.
U kunt maar beter gaan liggen voor er weer iets gebeurt.
Hou je mond, Basil.
Waarom bellen jullie de politie niet?
Dat zullen we doen, zodra we de kamers hebben doorzocht.
Mijn geld is gestolen!
Ja, ja, dat weet ik. Probeer even niet te praten.
Is dit een stuk van uw hersenen?
Dat is mijn bijdrage aan het schrijven
van 'Fawlty Towers'.
En wat denk je van Bernard Cribbins?
Oh, Bernie.
Die is formidabel. Ik had eerder met hem gewerkt.
En ik kende hem al vele jaren.
Ik heb daarna zelfs nog pantomime met hem gedaan
in Portsmouth.
Ik geloof dat ik Dame speelde. Ik weet het niet meer.
Ik bewonder hem omdat...
hij nergens door van zijn stuk te brengen lijkt.
Als de set om zou vallen
om hem heen,
dit is de indruk die ik heb,
dan zou dat hem niet storen.
Hij zou het gewoon aanpakken en het doen.
Het is altijd plezierig
als je een acteur hebt met een gevoel voor humor,
die een personage speelt dat dat niet heeft.
Dat is een geweldige combinatie.
En hij speelde het fenomenaal.
Alstublieft Señor, Meneer Fawlty wil 'adiôs' zeggen.
Hij wil wat?
Nee!
De room?
Krant al gekomen, Fawlty?
Nog niet, Majoor. Nee, sorry.
En Brian Hall als Terry?
Dat was heerlijk. Hij kwam er pas bij de tweede serie bij,
want men vond-- John en Connie vonden
dat dit een hotel was met maar drie man personeel.
We moesten meer personeel hebben.
En we hadden geen kok, dus toen namen we hem.
Brian is geweldig gewoon hoe hij is,
het viel me op, blij, cockney,
geweldig type, weet je.
En hij was geweldig, en hij had een tragisch einde.
Hij is heel vroeg gestorven.
En dat was heel treurig, want we mochten hem allemaal.
En ik denk dat hij ons mocht.
Wat is al dit gedoe over rattengif in het kalfsvlees?
Hij heeft rattengif op een stuk gedaan.
ze zijn door elkaar gehaald, En niemand weet welk stuk het is.
Wel, wat is er gebeurd met het stuk dat de kat at?
De kat?!
Daar hebben we niets aan. Daarkan ook gif op hebben gezeten.
Nou, waar is het?
- Wat? - Waar is het stuk van de kat?!
Hierboven.
Goed. Nu, hoe gaat het met de kat?
Hoe gaat het-- Hoe gaat het met de kat?
Wij staan op het punt om een gezondheidsinspecteur te doden
en jij wilt weten hoe het met de kat gaat?
Hij is naar Londen om de koningin te zien!
Wat moeten we nu toch doen?!
- Alles is goed met hem! - Fantastisch!
Hoera! Hoera! De kat leeft!
De kat leeft! Lang leve de kat!
Wat moeten we nu toch doen?!
Meneer Fawlty, als alles goed is met de kat,
betekent dat dat dit stuk goed is.
Maar hoe lang duurt het voor het vergif werkt?
Dat spul? Twee minuten.
Hij at dit ten minste 10 minuten geleden.
Hier heeft hij er wat aan gebeten.
Ik snijd dit er wel af.
Mijn favoriete aflevering moet zijn-- die met de rat.
Sorry! Hamster. Geen rat.
Siberische hamster met stamboom.
Want...
Ik had een grotere rol
dan ik in alle andere afleveringen had gehad.
Het was een behoorlijk grote rol.
En we hadden een extra luxe--
Het was de laatste show die we deden van de hele serie,
twee hele series,
en er was een soort staking aan de gang of zoiets,
en we waren klaar om de studio in te gaan en op te nemen
met publiek, en dat moesten we afzeggen,
en het een paar weken later overdoen.
Dus we konden extra repeteren, een paar dagen extra repeteren
om onszelf eraan te herinneren wat we moesten doen.
En we kregen een halve dag extra opnametijd in de studio.
Totale luxe.
Want normaalgesproken doe je de hele aflevering
in een dag. 's Morgens kom je aan,
doe je alle camerarepetities, generale repetitie,
dit, dat, notities en alles,
en tegen de tijd dat de show start en het publiek binnenrolt,
ben je een beetje daas.
Verkeerde tijd om op te nemen, dus we hadden die luxe.
Maar ziet u, ik ben soms een beetje stom.
Want ik herinner me dan John me op iets moest wijzen
dat zo duidelijk was,
dat, wanneer die hamster
zoekraakt, kwijtraakt, wegrent,
ik de tuinschuur in ga of zoiets,
en ik roep hem, ik roep zijn naam,
en dat was Basil.
En ik herinner me dat tijdens de repetities,
ik alleen maar "Basil, Basil" zei. Ziet u?
En John nam me terzijde en hij zei,
"Weet je, dat is heel goed maar,
vergeet niet dat Basil
ook de rol is die ik speel,
dus dat je je hamster naar mij hebt genoemd.
Dus geef het een beetje meer, laat het ze weten".
Dus simpel. Lag zo voor de hand.
Dus uiteindelijk
deden we het: Basil?
Hoe zou je zeggen
dat de show past binnen de sitcom-geschiedenis?
Was het een van die komedies die de grenzen verlegde?
of was het meer in de traditionele vorm
van de sitcom?
Het was zeker in de traditionele vorm van komedie.
Het grijpt direct terug op Franse kluchten, niet?
Vanwege de strakke plots,
zeer complexe verhalen,
bij sommige moet je echt goed opletten
om te weten wat er gaat gebeuren.
Op dezelfde manier als met een Feydeau-klucht.
Dus die lange traditie zit erachter.
Waarom het nou...
op een bepaalde manier...
de grenzen deed doorbreken-- Wat zei u?
De grenzen verlegde.
De grenzen van komedie verlegde,
is omdat...
zoals maar weinig andere programma's destijds
er veel meer beweging in zat,
actie.
Komedie die minder afhankelijk was van woorden,
en meer van beweging enzovoort.
Lichaamstaal.
Er waren soortgelijke-- Sommige andere hadden ze ook, zoals
wat allemaal een soort beweging is.
Dus het zeker die kenmerken.
En er waren veel meer shots,
het ging allemaal veel sneller
dan andere-- zelfs heel goede-- sitcoms...
die meer gebaseerd en gericht waren op
dialoog, mensen die met elkaar praatten,
een kopje thee dronken en opstonden van de bank.
Waarvan nu 'The Royal Family' een schoolvoorbeeld is,
waarin niets gebeurt. Waarin de grootste handeling is
dat iemand opstaat om een kop thee te maken,
maar briljant gedaan.
Dus dat hadden we zeker, dat was minder gebruikelijk
op dat moment.
Wat een heel eenvoudige verhaallijn lijkt,
is eigenlijk compact en gecompliceerd,
wanneer je het begint te volgen.
Daarom vond ik altijd,
over kijken naar 'Fawlty Towers',
dat je redelijk relaxed begon
maar halverwege zat je van--
- Zo. - Ja.
Want er waren al zoveel dingen die--
verkeerd kunnen gaan, en verkeerd zouden gaan.
In die aflevering met het lijk,
levendig vertolkt door Derek Royle,
wilden we een kleine man, want...
we moesten hem trappen op en af dragen en dergelijke,
een hele week repetities lang.
En ik zei tegen John, "Voor jou is het niet erg,
maar weet je, ik ben maar een klein ventje.
Neem nou een klein persoon. Ik weet precies wie, Derek Royle".
Kregen we. En hij was acrobaat.
Dus als we hem dan toch op de trap lieten vallen,
maakte dat niet uit. Hij stond gewoon op.
Oké.
Hij is heel, heel erg zwaar.
Mocht je het witte jasje houden?
Ja, ja.
Ik mocht het witte jasje houden.
Het hangt in mijn kast.
Andrew Sachs, hartelijk dank.
Graag gedaan.